Προσκύνημα στην Παναγία

varnakova3

Όπως κάθε χρόνο αρχές Αυγούστου, έτσι και εφέτος, πολλοί συγχωριανοί πραγματοποιήσαμε το τάμα Της Παναγίας Της Βαρνάκοβας. Ξημερώματα της 8ης του μήνα ξεκινήσαμε και μεσ’ το σκοτάδι πήγαμε πεζοί στο μοναστήρι. Η απόσταση ειναι περίπου 14 χιλιόμετρα. Τα πρώτα 8 είναι μέχρι το Χάνι του Φασουλά. Αυτά ήταν τα εύκολα χιλιόμετρα, καθώς ο δρόμος είναι κατηφορικός και ο ήλιος δεν είχε βγεί καλά καλά να ζεστάνει. Τα επόμενα 6, μέχρι τη χάρη Της, ήταν μιά ανηφορική διαδρομή. Το σκοτάδι είχε φύγει και τη θέση του είχε πάρει ο ήλιος, που έκαιγε καθώς έφτασε πάνω από τα βουνά. Στο τέλος της διαδρομής, έγινε ένα μικρό τσιμπούσι με ολα τα καλούδια που κρατούσαν όλοι απ’ τα σπίτια τους, πριν μπούμε στο μοναστήρι να προσκυνήσουμε και να συνομιλήσου- με με τη μοναχή που μας υποδέχτηκε. Αξίζει να σημειωθεί πως το μοναστήρι χτίστηκε το 1077 από τον όσιο Αρσένιο Βαρνακοβίτη και φιλοξένησε, σα μοναχό, μερικά χρόνια αργό- τερα τον Αλέξιο Κομνηνό, όπου και θάφτηκε στο ναό, μαζί με τον Εμμανουήλ Πορφυρογέννητο. Αργότερα, το 1520, ηγούμενος ανέλαβε ένας από τους φωτισμένους διδασκάλους του Γένους, ο Όσιος Δαυίδ. Κατά την Τουρκοκρατία, έγινε κρησφύγετο Κλεφτών και Αρμα- τωλών της περιοχής, όπως ο Δήμος Σκαλτσάς ή Σκαλτσοδήμος. Στην πολιορκία της μονής, το 1826 περίπου, από τους Τούρκους, ένας από τους οπλαρχηγούς που βρίσκο- νταν μέσα στο μοναστήρι, ήταν και ο Κίτσος Τζαβέλλας, όταν και ανατι- νάχτηκε τελικά, μετά από πολυήμερη πολιορκία. Πέντε χρόνια αργότερα, χορηγός για να ξαναχτιστεί η μονή, ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας. Η μονή ερημώθηκε και ξαναλειτούργησε το 1992 από γυναίκες, αυτή τη φορά, μοναχές και συνεχίζει μέχρι σήμερα.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ